Het KNSM-eiland is een woonwijk op een eiland in het Oostelijk Havengebied van Amsterdam. Het is genoemd naar de Koninklijke Nederlandse Stoomboot-Maatschappij (KNSM) die hier vroeger was gevestigd. Met de aanleg in het IJ werd aan het eind van de 19e eeuw begonnen. Aanvankelijk was het eiland een golfbreker voor de Oostelijke Handelskade, net als het naastgelegen Java-eiland. Later werd het opgehoogd met baggerspecie uit het Noordzeekanaal. Op het haventerrein dat zo ontstond vestigde zich in 1903 de KNSM die tenslotte de gehele Surinamekade en Levantkade omvatte.

De KNSM werd opgericht op 1 oktober 1856. De initiatiefnemer, de Duitse koffiehandelaar W. Ramann, had twee jaar eerder al een rederij, de Harburger Stoomvaart Maatschappij, opgericht. Met de oprichting van de KNSM beoogde hij de achterstand die Amsterdam als scheepvaartstad had opgelopen weer in te halen. In eerste instantie beperkten de diensten zich tot de vaart op Rusland en Frankrijk, waarna al snel de andere havens in de Oostzee volgden.

Pakhuis Zondag bevindt zich in de 300 meter lange rij entrepotpakhuizen uit de negentiende eeuw parallel aan de Cruquiusweg. Pieter Weeda neemt de architectuur van de verbouwing voor zijn rekening. In het pakhuis bevinden zich 60 appartementen, verdeeld over 6 etages. Recentelijk is de entree verbouwd, en is zoveel mogelijk het oorspronkelijke karakter van het pand in ere hersteld.

Ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de KNSM in 1959 werd door het personeel de beeldengroep en fontein Amphitrite aan de directie geschonken. In 1981 moest, vanwege de toekomstige woningbouw, de beeldengroep verdwijnen. In de jaren negentig werd het herplaatst in het Oosterdok, nabij het Nederlands Scheepvaartmuseum. In 2009 keerde de beeldengroep en fontein, gemaakt door Albert Termote, terug naar het eiland. Bij de onthulling op 16 mei op het Azartplein waren veel oud-medewerkers van de KNSM aanwezig.

Pakhuis Zondag bevindt zich in de 300 meter lange rij entrepotpakhuizen uit de negentiende eeuw parallel aan de Cruquiusweg. Pieter Weeda neemt de architectuur van de verbouwing voor zijn rekening. In het pakhuis bevinden zich 60 appartementen, verdeeld over 6 etages. Recentelijk is de entree verbouwd, en is zoveel mogelijk het oorspronkelijke karakter van het pand in ere hersteld.

De Oostelijke Handelskade in Amsterdam ligt in het Oostelijk Havengebied. De kade ligt aan de IJhaven en kreeg zijn naam in 1883. Voordien werd deze aangeduid als Handelskade en werd aangelegd tussen 1875 en 1883. Het is niet duidelijk waarom het woord Oostelijke er aan werd toegevoegd. Er bestaat geen "Westelijke" Handelskade. In 1919 werd een deel van de kade hernoemd naar Piet Heinkade.

Tegen het einde van de 19de eeuw is de oude haven van Amsterdam te klein geworden voor de steeds groter wordende schepen; bovendien maken de sporen die naar het Centraal Station (1889) gaan, de havens moeilijk bereikbaar. Tussen 1874 en 1927 worden in het oostelijk havengebied allerlei kunstmatige eilanden aangelegd zoals het Java-eiland en het KNSM-eiland. Daarop vestigen zich scheepsreders, die lijndiensten onderhouden naar de Nederlandse overzeese gebieden en naar de Verenigde Staten. De haven groeit maar sinds het Noordzeekanaal in 1876 gegraven is, ligt de oostelijke haven eigenlijk aan de verkeerde kant. Toch zet de groei door tot de Tweede Wereldoorlog. Daarna wordt bij Amsterdam-West een haven aangelegd voor container vervoer.

Het Java-eiland is een woonwijk op een schiereiland in het Oostelijk Havengebied van Amsterdam. Met de aanleg in het IJ werd aan het eind van de 19e eeuw begonnen. Aanvankelijk was het eiland een golfbreker voor de Oostelijke Handelskade, net als het naastgelegen KNSM-eiland dat verder weg uit het centrum ligt. Later werd het uitgebreid met de IJkade, en opgehoogd met baggerspecie uit het Noordzeekanaal. Op het haventerrein dat zo ontstond vestigde zich onder meer de Stoomvaart Maatschappij Nederland die lijndiensten op Nederlands-Indië onderhield. Na de Tweede Wereldoorlog viel in de jaren vijftig de handel op de Oost vrijwel stil als gevolg van de dekolonisatie van Indonesië. In de jaren tachtig namen krakers, kunstenaars en stadsnomaden bezit van het gebied.

Het Oostelijk Havengebied is in het laatste decennium van de 20e eeuw ontwikkeld tot een modern woongebied, wat uitstraling betreft te vergelijken met de Eastern Docklands in Londen. Het gebied wordt gekenmerkt door een doordachte stedenbouwkundige opzet en een eigentijdse architectuur. De pakhuizen Zondag, Maandag, Dinsdag, Woensdag, Donderdag, Vrijdag en Zaterdag aan de Zeeburgerkade langs de Entrepothaven, hebben na de verbouwing tot appartementencomplex, hun oorspronkelijk karakter goeddeels behouden.

Het Oostelijk Havengebied is in het laatste decennium van de 20e eeuw ontwikkeld tot een modern woongebied, wat uitstraling betreft te vergelijken met de Eastern Docklands in Londen. Het gebied wordt gekenmerkt door een doordachte stedenbouwkundige opzet en een eigentijdse architectuur. De pakhuizen Zondag, Maandag, Dinsdag, Woensdag, Donderdag, Vrijdag en Zaterdag aan de Zeeburgerkade langs de Entrepothaven, hebben na de verbouwing tot appartementencomplex, hun oorspronkelijk karakter goeddeels behouden.

Pakhuis Zondag bevindt zich in de 300 meter lange rij entrepotpakhuizen uit de negentiende eeuw parallel aan de Cruquiusweg. Pieter Weeda neemt de architectuur van de verbouwing voor zijn rekening. In het pakhuis bevinden zich 60 appartementen, verdeeld over 6 etages. Recentelijk is de entree verbouwd, en is zoveel mogelijk het oorspronkelijke karakter van het pand in ere hersteld.

Naast de Veemarkt wordt het terrein klaargemaakt voor de nieuwe Entrepothaven, ter uitbreiding van het oude Entrepotdok. Met de aanleg van het Merwedekanaal in 1892 is ook de verbinding met het achterland sterk verbeterd, en kunnen de pakhuizen aan het Entrepotdok benut worden voor de overslag van goederen. In 1899 worden de pakhuizen Maandag tot en met Zaterdag gebouwd, in 1903 gevolgd door Zondag.

Vanaf de jaren negentig is de omgeving van de Oostelijke Handelskade sterk van karaker veranderd. Voordien waren er voornamelijk havenactiviteiten. Er zijn diverse nieuwe grote gebouwen verrezen. Belangrijke gebouwen zijn het Muziekgebouw aan 't IJ, de Passagiers Terminal Amsterdam, het Mövenpick Hotel, de Nachtclub Panama en het Pakhuis de Zwijger. Over de Oostelijke Handelskade ligt sinds 2001 de Jan Schaeferbrug naar het Java-eiland.

Het Zeeburgerdorp is in 1918 gebouwd en bestond uit houten barakken. Na 1926 werden de oude barakken afgebroken en 56 betonnen woningen kwamen ervoor in de plaats. Bij oudere Amsterdammers staan Zeeburgerdorp nog bekend als ‘rood dorp’. Wie daar vandaan kwam had geen beste naam. Het ging om mensen die niet zomaar in aanmerking kwamen voor een nieuwbouwwoning. Het idee voor ‘woonscholen’ ontstond binnen de SDAP (de voorganger van de PvdA). De uitvoering kwam te liggen bij Arie Keppler, de toenmalige sociaal-democratische directeur van de gemeentelijke Woningdienst.

Pakhuis Zondag bevindt zich in de 300 meter lange rij entrepotpakhuizen uit de negentiende eeuw parallel aan de Cruquiusweg. Pieter Weeda neemt de architectuur van de verbouwing voor zijn rekening. In het pakhuis bevinden zich 60 appartementen, verdeeld over 6 etages. Recentelijk is de entree verbouwd, en is zoveel mogelijk het oorspronkelijke karakter van het pand in ere hersteld.

De pakhuizen Zondag tot en met Zaterdag zijn, naast het Lloyd Hotel en een aantal voormalige loodsen, de enige monumentale gebouwen daterend uit de negentiende eeuw in het moderne en populaire Oostelijk Havengebied. Pakhuis Zondag was een theepakhuis uit 1898 en is in 1990 door architect Pieter Weeda tot moderne appartementen verbouwd met behoud van monumentale uitstraling. De hoofdingang is gelegen aan de Entrepothaven.

Op het kunstmatige eiland in het Oostelijk Havengebied, Cruquiuseiland, worden in 1887 o.a. de veemarkt en het abattoir gebouwd. Om het veemarktterrein komen stallen voor koeien en kalveren, paarden, schapen en varkens. Later komt het gemeentelijk douane-entrepot vlak naast de veemarkt. Langs de Cruquiusweg komen in de 19de eeuw ook zeven entrepotpakhuizen met de namen van de weekdagen. Op de veemarkt wordt in 1887 een kantinegebouw neergezet. Dit kantinegebouw staat er nog, evenals enkele huizen uit het einde van de 19de eeuw.

De Zeeburgerdijk is een Nederlandse dijk die gelegen is in Amsterdam-Oost. De dijk is genoemd naar de vesting 'Seeburg' die in de 17e eeuw langs de dijk stond die een deel is van de oude dijk langs de Zuiderzee. Deze verbond Amsterdam met Muiden en was voor de drooglegging van de Watergraafsmeer ook de enige verbinding over land met Naarden. De Zeeburgerdijk ligt in het verlengde van de Hoogte Kadijk en wordt voorbij het Amsterdam-Rijnkanaal voortgezet in de Diemerzeedijk. Het gebied langs de dijk raakte bebouwd vanaf het einde van de 19e eeuw toen de aanleg van de Dapperbuurt, het Oostelijk Havengebied en de Indische Buurt een aanvang nam.

Het Lloyd Hotel is een hotelgebouw op het Lloyd-complex in het Oostelijk Havengebied van Amsterdam dat in opdracht van de Koninklijke Hollandsche Lloyd (KHL) is gebouwd. Na gebruik als landverhuizershotel, vluchtelingenopvang, huis van bewaring, jeugdgevangenis en verzamelgebouw van kunstenaarsateliers, doet het tegenwoordig dienst als hotel. Het is een rijksmonument.

Het Noordzeekanaal is een kanaal in Nederland dat loopt van de stad Amsterdam (het IJ) naar IJmuiden, waar het uiteindelijk uitmondt in de Noordzee. Om de verbinding tussen de Haven van Amsterdam en de Noordzee te verbeteren werd in 1824 het Noordhollandsch Kanaal tussen Amsterdam en Den Helder in gebruik genomen. Dit kanaal voldeed al snel niet meer aan de eisen van het groeiende scheepvaartverkeer. Vanaf ongeveer 1848 is men gestart met de zoektocht naar alternatieven voor het Noordhollandsch Kanaal, resulterend in het Noordzeekanaal.

De Zeeburgerdijk is een Nederlandse dijk die gelegen is in Amsterdam-Oost. De dijk is genoemd naar de vesting 'Seeburg' die in de 17e eeuw langs de dijk stond die een deel is van de oude dijk langs de Zuiderzee. Deze verbond Amsterdam met Muiden en was voor de drooglegging van de Watergraafsmeer ook de enige verbinding over land met Naarden. De Zeeburgerdijk ligt in het verlengde van de Hoogte Kadijk en wordt voorbij het Amsterdam-Rijnkanaal voortgezet in de Diemerzeedijk.

De pakhuizen Zondag tot en met Zaterdag zijn, naast het Lloyd Hotel en een aantal voormalige loodsen, de enige monumentale gebouwen daterend uit de negentiende eeuw in het moderne en populaire Oostelijk Havengebied. Pakhuis Zondag was een theepakhuis uit 1898 en is in 1990 door architect Pieter Weeda tot moderne appartementen verbouwd met behoud van monumentale uitstraling. De hoofdingang is gelegen aan de Entrepothaven.